© 2020 Fabienne Paepe

  • Black Facebook Icon
  • Black Instagram Icon

Daar stond ze dan aan de oever van de rivier in de kilte van de ochtend.

 

Het was november en op de toppen van de bergen lag al sneeuw. De stilte werd doorbroken door het zachte kabbelen van het water en het geluid van de wind.


De fijne rimpelingen aan de oppervlakte werden veroorzaakt
door haar tranen die ongegeneerd vloeiden.


De avond voordien was hij overgegaan.
Niemand had dit zien aankomen, zeker zij niet.

 

Hoe moest het nu verder?

Er was niemand meer, behalve zij zelf.

Door het onverwachtse afscheid was ze de voeling met zichzelf helemaal kwijt.
De koude wind waaide in haar haren, maar ze voelde het niet en stond als verdoofd daar bij het water.

 

Het enige wat ze nog kon was ademen en staren in het oneindige niets.
Uren aan een stuk, de enige beweging was het op en neer gaan van haar middenrif. De wereld stond stil.
 
Soms staat onze wereld even stil.
Valt alles weg als sneeuw voor de zon.

 

Dit zijn cruciale momenten om aandacht te schenken aan wat zich wenst te ontvouwen. Hier in dit moment kan ik even bij je zijn. Bij het stilstaan op goede en minder goede momenten.