Vergeet jij ook soms te ademen als het spannend wordt?



Net voor half uur of uur werd aangeslagen, net even voor dit cruciale moment hoorde je een veertje aanspannen. Het veertje die je hoorde aangetrokken worden, was de actie die ervoor zorgde dat de spanning in mezelf aangewakkerd werd. Roerloos en met opgehouden adem keek ik gespannen naar het kleine deurtje die op de enige ongecontroleerde seconde open zwaaide. Telkens schrok ik me te pletter, nam ik een teug zuurstof en hoorde ik nog net het laatste geluidje van de koekoek alvorens hij terug achter zijn deur verdween. Razend kwaad op mezelf om mijn verschiet-achtigheid en stampend met mijn voet mokte ik de eerste minuten weg. Om vervolgens mij zuchtend neer te zetten op de stoel. Luisterend en mompelend bij het getik.

Tik, tik, tik....





Momenten van spanning. Momenten waar we uitkijken naar verandering. Momenten waar we een gevoel van tijdloosheid in ervaren. Het uitkijken naar iets die we graag willen, trekt ons hoegenaamd een beetje weg uit het nu. Als je het moment kan pakken voelt het vrij en soms een beetje overweldigend als verliefdheid. Heel dikwijls voelt het als een eeuwig wachten op iets waarvan dat je denkt dat het nooit zal komen. Eindeloos….. Er zijn 2 uiteinden, enerzijds het deel die helemaal aanwezig is en anderzijds het deel die weg getrokken wordt.

Herken jij dit in je leven? Hoe ga jij hier mee om?


9 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven