Het licht aan het einde van de tunnel toont zich

Wist je dat ?

Wanneer je de sturing van je hoofd niet meer op de frontline ziet staan. Wanneer je voelt wat je lijf vraagt. Je als vanzelf voorbij gaat aan de drang die je eindeloos meenam naar waar je niet wou zijn?

Echt waar. Is dit geen hoopgevend nieuws?

Bedoel ik dan dat je nooit meer aandrang voelt? Neen. Ik zie je gefronste voorhoofd verschijnen. Wel, om het te verduidelijken geef ik je een voorbeeld. Ik kwam na een vermoeiende dag in een voedingswinkel. Mijn jarenlange gewoonte was? Kan je het raden? Tuurlijk weet je het! Wandelen met een innerlijke onrust naar de dichtstbijzijnde afdeling van suikerrijke waren. Likkebaardend mijn karretje vullen. Enkele gezonde dingen erbij leggen zodat de mensen niet zouden zien welke sneukelkont ik eindelijk was. In een snel tempo mezelf naar de kassa begeven. Het lekkerste pakje met van die overheerlijke marsepeinen mergpijpjes in mijn handtas stoppen want oei ja, mijn boodschappentas was net vol en dit kon er echt niet meer bij. Met een stevige tred mij naar de wagen begeven, de sleutel in het contact steken en terwijl zat mijn mond al vol met smeltende chocolade en marsepein!! Oooooooverheerlijk, gezellig, goedgemutst naar huis rijdend. Herkenbaar? Het vervolg van het scenario zal ik je voor vandaag besparen.

Waar ik naartoe wil bewegen is het keerpunt. Ik denk dat ik ongeveer een goeie maand mijn uiterste best had gedaan om zorgvuldig te koken en een ruim aanbod van verse groenten, voldoende eiwitten en koolhydraten te voorzien in elke maaltijd. Het was me opgevallen dat mijn drang naar suiker iets rustiger was in die tijd. Maar ik was er niet echt op in gegaan.

Wat me wel was opgevallen dat ik uit gewoonte iets suikerrijks ging snoepen zonder er zin in te hebben. Gewoontepatronen, ken je ze ? ;p Nadat ik voorbij het proces was van verzet en al in staat was dat ik mezelf liet kiezen, mezelf niet meer veroordeelde en de schaamte die ik voelde achterwege kon laten gebeurde iets heel mafs. Ik wandelde dus die bewuste dag de winkel binnen en de zoete mergpijpjes zwaaiden al vanuit de rekken. Zou ik ? Ja hoor, ik gaf mezelf toestemming. Ik stelde wel de vraag aan mezelf indien ik het zou kunnen houden op eentje en voelde een duidelijke bevestiging. Iets verder dansten de pecannoten koffiekoeken voor het ontbijt de volgende dag. De gedachte aan mijn vriendje die ze zo lekker vind kwam boven en ik graaide ze met volle toestemming mee. In de volgende rij vond ik overheerlijke chips, en repen chocolade met de meest uiteenlopende smaak variaties. Op alles gaf ik mezelf toestemming. Het voelde zalig. Het kon mij niets meer schelen of de mensen een snoepkar zagen verschijnen aan de kassa of niet. Op hetzelfde moment ervaarde ik een diep vertrouwen in mezelf. Aan de overzijde van de winkel kwam ik bij de groenten, fruit en zuivelafdeling. Ook daar gaf ik mezelf toestemming om alles mee te nemen waar ik blij van werd. Van aubergine naar oesterzwammen, naar rode bietjes en overheerlijke rucola. Ik graaide paprika’s en pompoenen; kocht tofu en zalm en ga zo maar verder. In mijn verbeelding zag ik alle heerlijke gerechten die ik zou maken de komende dagen. Toen gebeurde het onverwachtse.

Mijn ganse energieveld stuurde mijn lijf terug naar de eerste rekken die ik voorbij was gekomen. Alles wat suikerrijk was werd met zorgvuldigheid terug gelegd, zonder spijt, zonder morren zonder niets. Ik liet alles toe wat mij bewoog en keek met verwondering naar mezelf. Dit hoef ik niet meer was een zeer duidelijke boodschap van mijn binnenste, enkel de reep met de donkerste chocolade mocht mee naar huis. Mijn hoofd bleef stil, mijn drang was precies in winterslaap.

Ik verliet de winkel met een kar gezonde voeding. Geen pakje in mijn handtas, geen koek in mijn mond achter het stuur. Geen uitgelaten vreugde door overwinning, geen oordelen ‘avonds.

Wil ik nu zeggen dat ik helemaal klaar was na een maand gezond eten.

Helemaal niet! Dit is het resultaat van een tocht waar ik maar liefst 39 jaar over gedaan heb. Doordat ik daar zo superlang mee geworsteld heb. En honderdduizenden watertjes doorgezwommen, alle kanten bekeken en doorleefd heb maakt het mogelijk dat jij daar sneller doorheen beweegt.

Wat bewust geworden is, kan je niet meer bekijken als onbewust. Deze verworven kracht mengt zich in het helings proces wanneer wij samen aan de slag gaan.


19 keer bekeken4 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven