Discipline of aanvaarding?

Vandaag nog en morgen stop ik? Herken je die gedachte? Ik wel in ieder geval ;). En uitvluchten voor jaren ver... De vraag is nu...vraagt dit om discipline of aanvaarding? Ik begin met discipline. Ja, je kan je gedisciplineerd opvoeden en dan kan je een geruime tijd dit aanhouden en resultaat boeken, althans op fysiek niveau. Op het emotionele gebied daarentegen is een andere vraag. Je onderdrukt namelijk jezelf op bepaalde gebieden. Dit duurt tot op het moment dat je "off" knop weer aanschiet. Vanaf dit moment wordt de dwangmatigheid nog groter en de strengheid die we veroorzaakten met de discipline zal evenredig stijgen. Tel daar nog bij op de subtiele en minder subtiele druk van de maatschappij. Resultaat: Je zult je nog minder goed voelen met wie je bent en wat je doet. Ik noem dit een eigenwaarde drop-out!

Dus "kiezen we dan voor aanvaarding" hoor ik je al zeggen? Inderdaad, maar niet de aanvaarding waardoor je jezelf toestaat om de ganse tijd aan binge-eating te doen.

Het gaat over andere aanvaardingen. De eerste aanvaarding die je even tot je dient te nemen is of je een klein stukje, ja inderdaad een klein stukje kan aanvaarden dat je een emo-eter bent? Hoe je dat doet?

Dit is één van de eerste stappen. Hiervoor kan je bij mij terecht als het je niet alleen lukt.

14 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven