De koekoek ( het verhaaltje)

Ik herinner me nog de tijd waar ik een diepe fascinatie had voor haar koekoeksklok. Waar ik een vurig enthousiasme ervaarde op het uur en halfuur. Tot het sublieme moment dat het deurtje open zwierde en een vogeltje tevoorschijn kwam. Tussen tijds wachtte ik…minutenlang.

Het getik stoorde me toen mateloos ook al was ik nog een kleine uk. Haar bed, waar ik over de middag een dutje deed was een gordijn verwijdert van dit wonderbaarlijk huisje die aan de wand sierde. Echter, het oeverloze getik hield me uit mijn slaap en trok me uit mijn fantasie wanneer ik speelde. Tik, tik, tik ...

Net voor half uur of uur werd aangeslagen, net even voor dit cruciale moment hoorde je een veertje aanspannen. Het veertje die je hoorde aangetrokken worden, was de actie die ervoor zorgde dat de spanning in mezelf aangewakkerd werd. Roerloos en met opgehouden adem keek ik gespannen naar het kleine deurtje die op de enige ongecontroleerde seconde open zwaaide. Telkens schrok ik me te pletter, nam ik een teug zuurstof en hoorde ik nog net het laatste geluidje van de koekoek alvorens hij terug achter zijn deur verdween. Razend kwaad op mezelf om mijn verschiet-achtigheid en stampend met mijn voet mokte ik de eerste minuten weg. Om vervolgens mij zuchtend neer te zetten op de stoel. Luisterend en mompelend bij het getik.

Tik, tik, tik....

Daar zat ik dan met het getik rond mijn oren. Wachtend op het volgende moment. Ongedurig, verveeld en lastig luisterend naar het zenuwslopende getik die de kamer vulde. Het eeuwige storende getik maakte mij bijna gek.

En toch duurde het een lange tijd alvorens de koekoek me stierlijk begon te vervelen. Omdat ik niet wist hoe ik hiermee anders kon omgaan, mijn ongemak niet deelde met mijn ouders of enigszins vroeg naar een oplossing, besloot ik om het heft in handen te nemen. Die bewuste zondag besloot ik om daar verandering in te brengen. Terwijl de ouderen gezellig zaten te keuvelen aan de tafel, schoof ik zachtjes het binnen gordijn dicht. Het binnen gordijn diende als een soort afscheiding tussen het slaap- en woongedeelte.

Net voorbij de tafel aan het raam die een uitzicht gaaf op de Reitjes van Brugge stond een houten stoel met een rieten zitting. Om mijn poging tot verandering zo nonchalant mogelijk tot uitvoering te brengen, had ik vanop de stoel een tijdje door het raam gekeken. Doch met 1 oog, want het ander was gericht op de klok. Vervolgens was ik stilletjes opgestaan met de stoel voor me. Het was het enige exemplaar van de vele stoelen die er stonden die ik, toen nog als kleine meid, kon dragen. Voorbij het gordijn gekomen plaatste ik die stilletjes neer. Piepte nog eens naar de ouderen aan de tafel en vervolgde dan mijn missie. Het einde van de storende zender was voorbij.

Ik wachtte tot de wijzer op 2 minuten voor uur stond

Schoof de stoel vervolgens netjes onder de klok.

En kroop er met verenigde krachten op, ik was immers nog een kleine uk.

Zette mijn voeten elk aan een zijkant van het zitgedeelte zodat ik niet door het riet zou schieten en wiebelde mezelf als het ware recht. Ik wist dat ik snel moest zijn. Tik, tik , tik…. Een kort geratel was de aankondiging van het veertje die aanspande. Ik hield mijn duim en wijsvinger van mijn rechterhand klaar in positie, dicht genoeg bij het deurtje die op elk moment in beweging kon komen. De klok sloeg het uur aan en het deurtje zwaaide met een kracht open, waarbij koekoek voor de eerste keer tevoorschijn kwam. Vliegensvlug was hij en ik net te laat! Opnieuw sloeg de klok, het deurtje zwaaide open en met het vuur op mijn wangen had ik beet.

Tot ik plots aan mijn linkeroor de stem van haar hoorde: “ wat ben jij aan het doen”? Het geluid van moedersstem kwam zo onverwachts dat de kracht uit mijn vingers verdween samen met de koekoek. Terwijl ik op de stoel stond en nog even mijn blik liet vallen op de klok sloot het deurtje zich. En het getik ging verder tik, tik, tik…… Teleurgesteld begaf ik me terug naar beneden. Zette de stoel terug aan het raam en schoof het gordijn terug open. Ik nam plaats aan tafel.


Hun speelkaarten lagen netjes naast het blad waar de scores op geschreven stonden. Op de achtergrond hoorde ik tik, tik, tik…. Ik keek, ik voelde de na-zinderingen van mijn mislukte poging en zat in stilte. Tik, tik, tik



En plots besefte ik dat het getik niet meer vervelend was. Ik voelde, terwijl ik aan de tafel zat, een rust opkomen in mezelf. Ze namen hun speelkaarten vast en begonnen een nieuw spel. Bijna roerloos zat ik te kijken zakte steeds dieper in die oeverloze rust die zacht en warm was. Hoe dieper ik mij hier in liet meevoeren hoe voller ik mij voelde. Tot tenslotte ook het getik verdween.

1 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven