Angst om los te laten?

Na die week daalde ik de trap af naar beneden. Ik was zowel opgewonden en vol vreugde, als angstig en onzeker over hoe wij elkaar terug zouden ontmoeten. Mezelf de ruimte geven, aandacht besteden aan wat voor mij belangrijk was deed mij helemaal terug tot leven komen. Het maakte me duidelijk dat dit het gene was wat we aantrekkelijk hadden gevonden in elkaar. En door op te gaan in een grote versmelting waren we onszelf compleet verloren. De polen van aantrekkingskracht waren zo op elkaar vastgeplakt dat er geen ruimte meer was, geen aantrekkingskracht meer en de passie was compleet verdwenen.

Van één ding was ik zeker, de vastberadenheid om mijn persoonlijke ruimte nooit meer op te geven en mijn partner zijn ruimte niet meer op te eisen om aan mijn eigen behoeftes en angsten te voldoen.


De deur van de woonkamer ging zachtjes open. Hier zou de beslissing vallen, een einde of een nieuw begin. We keken elkaar in de ogen, mijn hart klopte in mijn keel, met klamme handen wreef ik over mijn billen, ongemakkelijk en heel voorzichtig probeerde ik een woord naar buiten te brengen, maar het bleef stil. In mijn maag voelde ik de angst om te verliezen, in mijn hart ervaarde ik de kracht van ruimte en de liefde die er nog steeds was. Op dat moment toverde zich een glimlach bij ons beiden. Alle gedachten, alle ongemakkelijkheden gleden smeltend van ons af. En we wisten… dat dit een nieuw begin was. Een vorm bepalen met het hoofd of vanuit opvoeding kan het ontstaan van uit zichzelf in de weg staan. Ruimte is nodig om de polen aan te trekken. Net zoals “the egg of life”, 2 cirkels die elkaar lichtjes overlappen, die elkaar ontmoeten in het midden, maar het blijven 2 onafhankelijke cirkels.


Ben jij klaar om je eigen ruimte te respecteren? Ben jij klaar om te communiceren over wat wel en niet?

2 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven