Als je denkt dat je alles alleen moet doen dan beperk je jezelf.

Daar zat ik dan met het getik rond mijn oren. Wachtend op het volgende moment. Ongedurig, verveeld en lastig luisterend naar het zenuwslopende getik die de kamer vulde. Het eeuwige storende getik maakte mij bijna gek.

En toch duurde het een lange tijd alvorens de koekoek me stierlijk begon te vervelen. Omdat ik niet wist hoe ik hiermee anders kon omgaan, mijn ongemak niet deelde met mijn ouders of enigszins vroeg naar een oplossing, besloot ik om het heft in handen te nemen. Die bewuste zondag besloot ik om daar verandering in te brengen. Terwijl de ouderen gezellig zaten te keuvelen aan de tafel, schoof ik zachtjes het binnen gordijn dicht. Het binnen gordijn diende als een soort afscheiding tussen het slaap- en woongedeelte.



Hoeveel tijd in je dagelijkse leven ervaar jij dat je wacht op het volgende moment? Hoe dikwijls wacht je tot het beter wordt? In het verhaal merk je dat ik niet de reflex heb om te vragen voor hulp, of voor wat ik nodig heb. Herken je dit in je leven? Zou je graag op een eenvoudige manier vloeiender communiceren met de ander? Is er iets in jezelf actief die denkt dat je alles alleen moet doen, of er alleen voor staat?

Wil je hier graag duidelijkheid inkrijgen voor jezelf dan kan dat bij mij. Deel gerust bevindingen en reacties.

13 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven